Eindelijk een doorbraak!

Stel.

Je hebt al jaren last van je rug. Een hernia. Deze wordt uiteindelijk geopereerd, in 2008. Het eerste jaar na de operatie lijkt de pijn weg en kun je het gewone leven weer oppakken. Maar schijn bedriegt. In 2009 begin je weer last te krijgen en plaatst de huisarts een pijnstillende spuit. Deze pijnstillende spuit lijkt te werken. Wel een jaar. Maar de spuit die daarna geplaatst wordt, werkt korter.  Je werk wordt lastiger vol te houden. Je hebt een prachtbaan in het media wereldje. Je wordt gerespecteerd om de kwaliteit van je werk. De mensen die wij dagelijks op TV zien, werken het liefst me jou. Maar door de pijn die in alle hevigheid dus terug is, wordt het steeds moeilijker de lange werkdagen vol te houden. Gelukkig werk je maar 3 dagen, van soms wel 12 uur of meer achter elkaar. Je hebt de dagen die je niet werkt, nodig om energie op te doen. Maar het tillen van de spullen voor je werk, het op- en afbouwen worden een steeds grotere last.

In 2011, vlak voor de zomer periode, val je tijdens een feest van een trap. Precies op die ene plek…Werken lukt niet meer en de pijn overheerst en beheerst je leven. Je gaat de mallemolen in. Specialisten verwijzen je door, maar komen niet met een oplossing. Ineens zit je aan de morfine. Iets wat je niet wilt. In plaats van pijnstilling is er misselijkheid en duizeligheid. Sterk als je bent stop je met de morfine. Gedwongen breng je steeds meer dagen thuis door. Werken? Dat lukt al maanden niet meer. En de plichtmatige arbodienst, houdt zich van de domme. Ze lijken je vooral richting de WIA te willen loodsen.

Maar dan is er ineens het programma Radar. Je ziet in beeld een specialist die met een speciale techniek, genaamd PTED, mensen met een hernia weer snel op de been helpt. Je moet enorm huilen. Zou dat mijn Verlosser zijn? Dat de ingreep niet wordt vergoed, dat neem je voor lief en je maakt een afspraak. Na de zomer vakantie, die je geremd door je pijn, veelal liggend op het strand doorbrengt.

Dan zit je ineens tegenover die Verlosser. Hij bepaalt de precieze plek. De veroorzaker van de pijn. En dan heb je ineens een operatie datum. De dag dat sinterklaas weer naar Spanje vertrekt. Buikgriep vertraagt echter de operatie met 1 week. En met het getal 13 heb je toch niks. Dat het op de dag voor het eerst deze winter flink sneeuwt mag de pret niet drukken. De operatie is uiteindelijk technisch gelukt. En dan constateer je de eerste nacht, dat de pijn die je leven beheerst, weg is…

Je wordt boos. Boos om het feit dat niet iedereen 8.000 euro op de bank heeft staan en er dus ongelijkheid is als het gaat om gezondheid. Je vraagt je af. Wat zijn de kosten voor de samenleving als je verplicht bent thuis te zitten met een ondraaglijke pijn?  En dan ineens is daar een email van de lot groep PTED.  Op zaterdag avond. Er is een doorbraak! De laffe zorgverzekeraars worden terug gefloten door een uitspraak van het Hof. Als een ingreep internationaal wordt erkend, dan zou dat in Nederland ook zo moeten zijn. En je leest dat het ‘dubieuze’ VVD bolwerk CVZ slechts de verzekeraars van advies dient. Dus waar is die eigen verantwoordelijkheid bij hun dan. Je pinkt een traantje weg en deelt het met de wereld. Je gaat lekker slapen, in de wetenschap dat iedereen straks kan profiteren. Met of zonder een gevulde beurs. En voor wat betreft die zorgverzekeraars en de zakkenvullers die daar leiding geven: EAT THIS! 

Applaus! Nee joh…

Afgelopen nieuwjaar borrel kregen de gemeenteraadsleden een compliment van de Burgemeester. “De stad is trots op jullie”, werd er door hem uitbundig gezegd. Intrigerend die opmerking, vond ik. De indruk die werd gewekt, was dat de bestuurlijke onrust achter de rug zou zijn. Wij raadsleden zouden constructief met elkaar omgaan. Ik zeg een indruk. Maar hoe komt de burgemeester erbij dat de stad er ook zo over denkt? Het maanden uit de publiciteit houden van onrust achter de gesloten deuren, moest worden gevierd natuurlijk. Dacht ik. Maar is er wel zoveel veranderd en is het allemaal verbeterd dan?

Nou de wethouders worden nu tactisch uit de wind gehouden door de bestuurlijke ervaring van de huidige burgemeester. En door de introductie van het nieuwe vergadermodel, kunnen deze zelfde wethouders niet echt meer aan de tand worden gevoeld door de kritische raadsleden. Een missertje in de communicatie en verwoording van standpunten door Wethouders, is hiermee onmogelijk gemaakt. Want gaat het wel om de inhoud, of gaat het om het belang. Wethouders communiceren met de gemeenteraad via de pers, gecoacht door de sluwe dames en heren van de afdeling communicatie. Zelfs op Twitter, zie je weinig wethouders. Een uitzondering daargelaten. Meestal ook eenzijdige communicatie. En we hadden toch een voorzitter van de raad, of alleen van het college? Ik merk weinig coaching vanuit de huidige voorzitter. Het is plichtmatig en op voorhand beschermend richting de coalitie.

Ik kan natuurlijk niets zeggen over hoe het proces rondom het beëindigen van het dienstverband van de vorige burgemeester is verlopen, maar boos en teleurgesteld, ben ik regelmatig geweest. Wim en ik waren politiek gezien niet de grootste vrienden, maar menselijk is het allemaal allerminst verlopen. Wim is buiten de politiek een geweldig mens, eentje die nog eens je fiets repareert en dat zie ik de huidige burgemeester niet doen. Hoeft ook niet. 2 wethouders die hun biezen pakten, voordat het komt tot politieke verantwoording. Nemen afscheid met een receptie, waar massaal op af wordt gekomen. Uit niets bleek dat er afkeuring was over hetgeen was voorgevallen. En wat er was voorgevallen, dat was toch niet echt misselijk te noemen. Na de tijdelijke benoeming van de huidige Burgemeester, werden (nieuwe) wethouders permanent uit de wind gehouden. Zodat ze geen “fouten” meer konden maken. Bijna alle lintjes knip bijeenkomsten, daar werden wethouders op af gestuurd, in plaats van de Burgemeester. Die had immers al zijn eigen promotie voor elkaar. Er werd, en er wordt, gewerkt aan de image van de wethouders. Inmiddels zijn ze verworden tot de “Untouchables”. De klagende en lastige oppositie werd middels een ‘lepeltje lepeltje ‘ verklaring en een nieuw vergadermodel doodgeknuffeld. De afgelopen maanden heeft de oppositie geen potten kunnen breken. Waardoor ingezet beleid vanuit de schoot van de coalitie, ongestoord doorgang heeft kunnen vinden.

Belangrijke afspraken vanuit de coalitie gaan dus gewoon door. Ondanks vaak inhoudelijk verweer, niet alleen vanuit de politiek. Maar wat is de rol van de coalitie raadsleden in dit alles. Een beetje meepraten met het college en dat was het? Eigenlijk wel. Teleurstellend, zeker als je vroeger nog kon rekenen op een mooi debat op de inhoud, is dat nu verworden tot een illusie. In de commissies worden wel eens kritische opmerkingen gemaakt, maar met de afwezigheid van wethouders in dit spel, sterven deze woorden meestal in schoonheid. Voorstellen, voorbereid door het college, worden nauwelijks in hun maagdelijkheid aangepast. Waarbij het onderlinge wisselgeld natuurlijk onaangetast blijft. De rol van de CU en opmerkelijk genoeg het CDA, kan ik in het kader van het hebben van wisselgeld niet duiden. Zeker de CU niet. Waar deze partij in het recente verleden nog een sociale partner leek in de raad, zijn ze verworden tot kritische meester uitleggers van de bedragen in een begroting. De menselijkheid in dit alles, kan ik nergens ontwaren, helaas. Ik durf de stelling aan dat de raad ondemocratisch is geworden. Ja er was een jaar geleden, tijdens de alom bekende bestuurscrisis, een hoop gedoe. Maar er was wel democratie. Voor en tegenstanders waren duidelijk herkenbaar. En nu? Een saaie boel. Een democratie onwaardig. En dan de rol van de grootste coalitie. De fractievoorzitter en lijsttrekker, houdt zich (geadviseerd) buiten elke discussie. De VVD is daardoor verworden tot een stelletje uitbuikende grijze muizen. Achterover leunend. Maar er is hoop, ik zie hem de laatste tijd weer langzaam met zijn rechterhand naar de microfoon gaan, om dan toch op het laatste moment die terug te trekken. Hoe lang zal dat nog duren….

Gelukkig nieuw jaar