Eindelijk een doorbraak!

Stel.

Je hebt al jaren last van je rug. Een hernia. Deze wordt uiteindelijk geopereerd, in 2008. Het eerste jaar na de operatie lijkt de pijn weg en kun je het gewone leven weer oppakken. Maar schijn bedriegt. In 2009 begin je weer last te krijgen en plaatst de huisarts een pijnstillende spuit. Deze pijnstillende spuit lijkt te werken. Wel een jaar. Maar de spuit die daarna geplaatst wordt, werkt korter.  Je werk wordt lastiger vol te houden. Je hebt een prachtbaan in het media wereldje. Je wordt gerespecteerd om de kwaliteit van je werk. De mensen die wij dagelijks op TV zien, werken het liefst me jou. Maar door de pijn die in alle hevigheid dus terug is, wordt het steeds moeilijker de lange werkdagen vol te houden. Gelukkig werk je maar 3 dagen, van soms wel 12 uur of meer achter elkaar. Je hebt de dagen die je niet werkt, nodig om energie op te doen. Maar het tillen van de spullen voor je werk, het op- en afbouwen worden een steeds grotere last.

In 2011, vlak voor de zomer periode, val je tijdens een feest van een trap. Precies op die ene plek…Werken lukt niet meer en de pijn overheerst en beheerst je leven. Je gaat de mallemolen in. Specialisten verwijzen je door, maar komen niet met een oplossing. Ineens zit je aan de morfine. Iets wat je niet wilt. In plaats van pijnstilling is er misselijkheid en duizeligheid. Sterk als je bent stop je met de morfine. Gedwongen breng je steeds meer dagen thuis door. Werken? Dat lukt al maanden niet meer. En de plichtmatige arbodienst, houdt zich van de domme. Ze lijken je vooral richting de WIA te willen loodsen.

Maar dan is er ineens het programma Radar. Je ziet in beeld een specialist die met een speciale techniek, genaamd PTED, mensen met een hernia weer snel op de been helpt. Je moet enorm huilen. Zou dat mijn Verlosser zijn? Dat de ingreep niet wordt vergoed, dat neem je voor lief en je maakt een afspraak. Na de zomer vakantie, die je geremd door je pijn, veelal liggend op het strand doorbrengt.

Dan zit je ineens tegenover die Verlosser. Hij bepaalt de precieze plek. De veroorzaker van de pijn. En dan heb je ineens een operatie datum. De dag dat sinterklaas weer naar Spanje vertrekt. Buikgriep vertraagt echter de operatie met 1 week. En met het getal 13 heb je toch niks. Dat het op de dag voor het eerst deze winter flink sneeuwt mag de pret niet drukken. De operatie is uiteindelijk technisch gelukt. En dan constateer je de eerste nacht, dat de pijn die je leven beheerst, weg is…

Je wordt boos. Boos om het feit dat niet iedereen 8.000 euro op de bank heeft staan en er dus ongelijkheid is als het gaat om gezondheid. Je vraagt je af. Wat zijn de kosten voor de samenleving als je verplicht bent thuis te zitten met een ondraaglijke pijn?  En dan ineens is daar een email van de lot groep PTED.  Op zaterdag avond. Er is een doorbraak! De laffe zorgverzekeraars worden terug gefloten door een uitspraak van het Hof. Als een ingreep internationaal wordt erkend, dan zou dat in Nederland ook zo moeten zijn. En je leest dat het ‘dubieuze’ VVD bolwerk CVZ slechts de verzekeraars van advies dient. Dus waar is die eigen verantwoordelijkheid bij hun dan. Je pinkt een traantje weg en deelt het met de wereld. Je gaat lekker slapen, in de wetenschap dat iedereen straks kan profiteren. Met of zonder een gevulde beurs. En voor wat betreft die zorgverzekeraars en de zakkenvullers die daar leiding geven: EAT THIS!